آنتونی کنی با اخذ مفهوم «بازی زبانی» از ویتگنشتاین، نظریهای در باب زبان دینی میپروراند: اولاً استعاره یعنی اخذ کلمه از یک بازی زبانی و استعمال آن در بازی زبانی دیگر؛ ثانیاً ملاک تعلق کلمه به یک بازی زبانی برهمکنش کاربران با مابازای آن کلمه است؛ ثالثاً ما با خدا برهمکنشی نداریم. بنابراین هر نوع استعمال کلمه «خدا» استعاری است. مایکل اسکات سه نقد بر این نظریه وارد میکند: ۱. شرط کنی برای تعلق کلمه به یک بازی زبانی غیرقابل دفاع است؛ ۲. نوعی تماس با مابازای کلمه «خدا» متصور است. ۳. در برخی جملات موضوع و محمول دینیاند و استعمال «خدا» در این جملات استعاری نیست. در این مقاله با استناد به بیانناپذیری کنی، مفهوم «غیریت طولی» معرفی و براساس آن به نقدهای اسکات پاسخ داده میشود. اما چون مفهوم بازی زبانی حد استعلایی فعالیتهای زبانی است، میتوان رویکرد آنتونی کنی را به چالش کشید.
Alston, William P. (1989): Divine nature and human language. Essays in philosophical theology.
Alston, William P. (2005): Religious Language. In William J. Wainwright (Ed.): The Oxford handbook of philosophy of religion. New York, Oxford: Oxford University Press (Oxford handbooks in philosophy), pp. 220–244.
Kenny, Anthony (2006): Wittgenstein. Rev. ed. Oxford: Blackwell.
Kenny, Anthony John Patrick (2005): The unknown God. Agnostic essays. London: Continuum (Continuum compacts).
Kripke, Saul A. (1998): Naming and necessity. Oxford UK, Cambridge USA: Blackwell Publishers.
Marion, Jean-Luc (1991): God without Being. Chicago, Ill.: Chicago University Press.
Scott, Michael (2013): Religious language. 1. publ. Basingstoke: Palgrave Macmillan.
Alston WP (1989). Divine nature and human language: Essays in philosophical theology. New York: Cornell University Press. [Link] [DOI:10.7591/9781501733161]
Alston WP (2005). Religious language. In Wainwright WJ editor. The Oxford handbook of philosophy of religion. Oxford: Oxford University Press. pp. 220-244. [Link] [DOI:10.1093/0195138090.003.0010]
اندیشه فلسفی