رابرت آدامز فیلسوف مشهور مسیحی در کتاب خوبیهای محدود و نامحدود از نسخه ضعیفی از نظریه فرمان الهی دفاع میکند. مطابق دیدگاه آدامز ماهیت الزام اخلاقی اینهمان با فرمان داده شدن توسط خداوند است. استدلال وی برای این دیدگاه شامل دو مرحله است. در مرحله اول او تلاش میکند نشان دهد که مفهموم الزام اخلاقی در ذات خود یک مفهوم اجتماعی است. یعنی الزام اخلاقی قوام یافته از مفاهیم اجتماعی مانند درخواست یا دستور یک شخص یا هویت ثالث مثل جامعه اخلاقی است. در مرحله دوم او ادعا میکند که این هویت ثالث کسی جز خدا نمیتواند باشد. من در این مقاله به نقد مرحله اول استدلال آدامز خواهم پرداخت و نشان خواهم داد که دلایلی که او برای ماهیت اجتماعی داشتن مفهوم الزام اخلاقی ارایه میکند ناتمام هستند.
Adams, R. M. (1985) "Involuntary Sins" The Philosophical Review Vol. 94, No. 1, pp. 3-31 DOI: 10.2307/2184713
______________ (1999). Finite and Infinite Goods. New York: Oxford University Press.
______________(2006). A theory of virtue: Excellence in being for the good. Clarendon Press.
Bell, M. (2008) “Forgiving Someone for Who They Are (and Not Just What They’ve Done)”, Philosophy and Phenomenological Research, 77(3): 625–658. doi:10.1111/j.1933-1592.2008.00213.x
Driver, J. (1992). The suberogatory. Australasian Journal of Philosophy, 70(3), 286-295.
Duggan, A. P. (2018). Moral Responsibility as Guiltworthiness. Ethical Theory and Moral Practice, 21(2), 291-309.
MacNamara, C. (2013) Taking Demands Out of Blame. In D.J. Coates and N. Tognazzini (eds.), Blame: Its Nature and Norms (pp. 141–161). New York, NY: Oxford University Press.
Morris, H. (1987) ‘Nonmoral Guilt’. In: Responsibility, Character, and the Emotions, F. Schoeman (ed.), pp. 220–40. Cambridge: Cambridge University Press.
Murphy, M. (2011). God and moral law: On the theistic explanation of morality. Oxford University Press.
Murphy, M. (2019) "Theological Voluntarism", The Stanford Encyclopedia of Philosophy, Edward N. Zalta (ed.), URL = <https://plato.stanford.edu/archives/sum2019/entries/voluntarism-theological/>.
Smith, A. M. (2015). Responsibility as answerability. Inquiry, 58(2), 99-126.
Warmke, B. (2016) “The Normative Significance of Forgiveness”, Australasian Journal of Philosophy, 94(4): 687–703. doi:10.1080/00048402.2015.1126850
Bell M (2008). Forgiving someone for who they are (And Not Just What They've Done). Philosophy and Phenomenological Research. 77(3):625-658. [Link] [DOI:10.1111/j.1933-1592.2008.00213.x]
Duggan AP (2018). Moral responsibility as guiltworthiness. Ethical Theory and Moral Practice. 21(2):291-309. [Link] [DOI:10.1007/s10677-018-9863-0]
MacNamara C (2013). Taking demands out of blame. In DJ Coates, N Tognazzini (eds.). Blame: Its nature and norms. New York, NY: Oxford University Press. pp. 141-161. [Link] [DOI:10.1093/acprof:oso/9780199860821.003.0008]
Morris H (1987). Nonmoral guilt. In responsibility, character, and the emotions. F Schoeman (ed.). Cambridge: Cambridge University Press. pp. 220-40. [Link] [DOI:10.1017/CBO9780511625411.009]
Murphy MC (2019). Theological Voluntarism. NE Zalta (ed.). Available from: https://plato.stanford.edu/archives/sum2019/entries/voluntarism-theological/ [Link]
Warmke B (2016). The Normative Significance of Forgiveness. Australasian Journal of Philosophy. 94(4):687-703. [Link] [DOI:10.1080/00048402.2015.1126850]
اندیشه فلسفی